Europa wil minder Big Tech. Dit betekent het voor video.

De Europese Commissie heeft onlangs een oproep om input geopend voor een nieuwe strategie: Naar Europese open digitale ecosystemen.

Het klinkt misschien abstract. Maar de boodschap is verrassend concreet:

Europa wil minder afhankelijk worden van software en platforms van buiten de EU en weer zeggenschap krijgen over zijn digitale infrastructuur.

Voor iedereen die met video werkt, is dit geen ver-van-je-beddiscussie over beleid. Het raakt rechtstreeks aan dagelijkse keuzes: welk platform je gebruikt, waar gegevens naartoe stromen en wie er uiteindelijk zeggenschap over heeft.

Het probleem dat Europa benoemt

Volgens de Europese Commissie is de EU te afhankelijk geworden van digitale technologieën van buiten Europa. Dit heeft duidelijke gevolgen:

• Minder keuze voor gebruikers en organisaties
• Minder concurrentiekracht voor Europese bedrijven
• Grotere risico’s in de toeleveringsketen en voor de veiligheid
• Minder controle over gegevens, infrastructuur en softwarestacks

Dat geldt niet alleen voor cloud en AI, maar ook voor iets alledaags als online video.

Veel organisaties gebruiken videoplatforms die:

• cookies plaatsen
• IP-adressen verwerken
• gegevens met derden delen
• vallen onder niet-Europese wetgeving

Vaak zonder dat ze zich daarvan bewust zijn. Maar dit levert steeds vaker problemen op: juridisch, technisch en strategisch.

Van gesloten platforms tot open ecosystemen

In haar strategie benadrukt de Commissie het belang van open digitale ecosystemen.

Open source speelt een rol in deze discussie, maar is geen doel op zich. Het werkelijke doel is breder: minder afhankelijk worden van gesloten, ondoorzichtige platforms en weer zeggenschap krijgen over kritieke digitale infrastructuur.

Digitale soevereiniteit vereist niet dat iedere component open source is. Wel zijn transparantie, voorspelbare datastromen en de vrijheid om infrastructuur te kiezen die bij Europese waarden past essentieel.

Dat onderscheid is belangrijk — zeker voor video.

Wat dit betekent voor video-infrastructuur

Video is een belangrijk onderdeel van digitale communicatie geworden. Maar de achterliggende infrastructuur is vaak moeilijk te doorgronden en nauw verweven met gesloten ecosystemen.

Veel videoplatforms zijn propriëtair, data-intensief, gekoppeld aan advertentie- of trackingmodellen en moeilijk te controleren of volledig te beheersen.

Dat botst steeds sterker met de koers die Europa vaart: richting transparantie, zeggenschap en Europese digitale soevereiniteit.

De impliciete boodschap van de Commissie is duidelijk: digitale infrastructuur, waaronder video, is geen bijzaak meer. Het is een strategische keuze.

Van beleid naar praktijk: wat organisaties nu al kunnen doen

Deze strategie is geen wetgeving, nog niet althans. Maar ze maakt wel duidelijk welke kant het op gaat.

Organisaties die voorop willen blijven lopen, vragen zich nu al af:

• Waar wordt onze video gehost?
• Zijn er cookies of IP-gegevens bij betrokken?
• Hebben we werkelijk zeggenschap over deze opzet?
• Past die bij ons privacybeleid en onze Europese waarden?

Steeds vaker luidt het antwoord: dit kan eenvoudiger.

Europese video, zonder compromis

Bij Mave vinden we dat video:

• soepel spelen
• geen cookies of trackers nodig moet hebben
• volledig in Europa gehost moet worden
• organisaties echte zeggenschap moet geven

Niet als noodoplossing, maar als uitgangspunt.

Mave is (nog) geen volledig opensourceproject. Maar het is gebouwd voor open ecosystemen: lichtgewicht, API-first, inzichtelijk en volledig onder Europees recht — zodat organisaties de zeggenschap houden.

De discussie die de Europese Commissie nu opent, bevestigt wat we dagelijks zien: Europese organisaties willen video zonder vast te zitten aan externe, ondoorzichtige ecosystemen.

Waarom deze oproep om input belangrijk is

De Commissie nodigt developers, bedrijven, overheden en instellingen uit om bij te dragen. Dat doet ertoe.

Daaruit blijkt dat digitale soevereiniteit een gedeelde verantwoordelijkheid is, Europese alternatieven essentieel worden en eenvoud, openheid en privacy weer centraal komen te staan.

Niet in theorie, maar in de praktijk.

Tot slot

De vraag is niet langer of Europa zijn afhankelijkheid van Big Tech wil verminderen. Dat besluit is al genomen.

De echte vraag is: welke infrastructuur kies je vandaag, en is die keuze morgen nog steeds logisch?