Hoe De Correspondent video naar zijn eigen platform bracht

De Correspondent is een onafhankelijk, door leden gefinancierd journalistiek platform uit Nederland. De correspondenten publiceren diepgravende journalistiek die verder kijkt dan de waan van de dag en lezers helpt de systemen achter actuele gebeurtenissen te begrijpen. Het platform is volledig advertentievrij, een principe dat moeilijk te rijmen valt met afhankelijkheid van advertentiegedreven technologieplatforms voor video.

Sinds kort publiceert De Correspondent video rechtstreeks op de eigen website en in de eigen app. Leden kunnen de journalistiek nu bekijken zonder advertenties of trackingcookies en zonder een account nodig te hebben op een extern sociaal platform.

In het eigen artikel over de overstap weg van big tech legt De Correspondent de redactionele en politieke redenen achter die beslissing uit. Het resultaat werd bovendien op een passende manier geïntroduceerd: met een korte video die rechtstreeks op het eigen platform is gepubliceerd.

Ik sprak Vincent, full-stackdeveloper bij De Correspondent, over de implementatie, de keuzes die zijn team maakte en de afwegingen die daarbij kwamen kijken.

Dit interview is voor de leesbaarheid geredigeerd en ingekort.

Kun je jezelf en je rol bij De Correspondent introduceren?

Ik ben Vincent en werk nu ongeveer vijftien jaar als developer.

Ik ben begonnen zonder formele opleiding in webdevelopment en heb lange tijd bij een ontwerpbureau gewerkt, vooral aan campagnes en projecten voor organisaties op het gebied van onder meer natuur en natuurbescherming.

Later studeerde ik aan Codam in Amsterdam, waar de nadruk veel meer op low-level programmeren lag. Ik werkte met C, algoritmes en zelfs Assembly. Dat was heel anders dan webdevelopment, maar ik heb er veel van geleerd.

Ongeveer tweeënhalf jaar geleden begon ik als full-stackdeveloper bij De Correspondent. Ik wilde ergens werken met een missie waarin ik geloof, en ik ben heel blij met het team dat we hier hebben opgebouwd.

Hoe is de rol van video veranderd sinds je er werkt?

Toen ik begon, werd video af en toe gebruikt, maar er was nog geen speciaal videoteam of duidelijke strategie voor de inzet van video op het platform.

Financiering van een stichting gaf De Correspondent ruimte om met video als journalistieke vertelvorm te experimenteren. Sindsdien hebben we een videoredactie opgezet, apparatuur aangeschaft, een opnameruimte gebouwd en een bredere videostrategie ontwikkeld.

Een van de vormen die we onlangs hebben gelanceerd is korte, verticale video. Het lijkt op wat mensen van TikTok of Instagram kennen, maar de meeste van onze video’s zijn gekoppeld aan een volledige publicatie. De korte video kan een idee introduceren, terwijl het artikel de verdieping biedt.

Waarom was het belangrijk om die video’s op jullie eigen platform te publiceren?

Dat had twee kanten.

Ten eerste bleek uit ons gebruikersonderzoek dat er echt behoefte is aan video. Die behoefte was niet beperkt tot mensen van in de twintig. Tegelijkertijd vertelden sommige leden dat ze interfaces met veel beweging afleidend vinden. Daardoor zijn we zorgvuldig gaan nadenken over autoplay, beweging en de mate van controle die we gebruikers geven.

Ten tweede vertelden mensen dat ze onze video’s graag op sociale media bekeken, maar het lastig vonden om ze later terug te vinden of te delen. Door de video’s op ons eigen platform te publiceren, krijgen ze een vaste plek naast de rest van onze journalistiek.

Sociale media kunnen nog steeds nuttig zijn voor distributie, maar ze zouden niet de enige plek moeten zijn waar leden toegang hebben tot het werk waarvoor ze al betalen.

Hoe hebben jullie de implementatie aangepakt?

We begonnen met een prototype en integreerden Mave al vrij vroeg.

We wilden niet alleen een player-embed in een webpagina plakken. Video moest in de volledige publicatieworkflow passen: van het opmaken van een publicatie in ons CMS tot de juiste weergave op de website en in de app.

De eerste integratie was vrij eenvoudig, omdat Mave de informatie terugstuurde in een vorm die onze bestaande integraties al begrepen. We konden ondersteuning toevoegen zonder een volledig nieuwe workflow te hoeven bedenken.

In onze editor konden journalisten al een YouTube- of Vimeolink in een videocontentblok plakken. We hebben dat blok uitgebreid, zodat het ook een Mave-embed of video-ID herkent en de relevante metadata ophaalt.

Voorlopig worden video’s nog in Mave geüpload. Redacteuren gebruiken daarna het video-ID in ons CMS. Dat sloot aan op de workflow die ze al kenden en hield de eerste implementatie beheersbaar.

Hoeveel gebruikten jullie standaard en hoeveel hebben jullie aangepast?

Voor de eerste bèta gebruikten we Mave Clips voor de previewtegels en de standaard Mave Player voor het afspelen. Daardoor konden we snel een werkende versie aan leden voorleggen.

Voor gewone video’s in publicaties gebruiken we de standaardplayer nog steeds met heel weinig aanpassingen.

De verticale videofeed was anders. We wilden een ervaring die meer aanvoelde als een native feed voor korte video’s, met onze eigen bediening en deelinterface. Daarvoor hebben we de standaardinterface van de player verwijderd en een eigen laag om de video heen gebouwd.

Die flexibiliteit was belangrijk. We konden beginnen met bestaande componenten, het idee valideren en daarna de onderdelen aanpassen waarvoor het product iets specifiekers nodig had.

Hebben jullie de ervaring met leden getest?

Ja. De Correspondent heeft een ledenpanel van ongeveer 2.000 mensen die hebben aangegeven aan onderzoek te willen meewerken.

We nodigden leden uit om het prototype tijdens videogesprekken te testen terwijl ze hun scherm deelden. Meer dan 150 mensen meldden zich aan voor de testperiode, dus we hadden een heel betrokken groep om mee te werken.

Die sessies maakten aannames zichtbaar waarvan we niet doorhadden dat we ze maakten. Soms verwachtten mensen bijvoorbeeld dat een element aanklikbaar was terwijl dat niet zo was, of navigeerden ze anders dan we hadden voorzien.

We hoorden ook van leden dat dit precies was waar ze naar zochten: ze bekeken de video’s graag op sociale media, maar wilden een plek waar ze die betrouwbaar konden terugvinden en delen.

Was er een minder zichtbaar technisch probleem dat Mave oploste?

Bewegende afbeeldingen waren een verrassend goed voorbeeld.

Historisch waren dat GIF’s. Later werden het MP4-bestanden, maar elk bestand had nog steeds maar één resolutie en codec. Soms werd een 4K-video op iedere telefoon gedownload, ook als die op een veel kleiner formaat werd weergegeven.

Er waren ook apparaatspecifieke problemen. Een video die net boven een ondersteunde resolutie uitkwam, kon op sommige oudere telefoons simpelweg als een grijs vlak verschijnen. Als dat gebeurde, belandde het probleem snel bij het developmentteam en waren we individuele MP4-bestanden aan het debuggen.

Nu kan de redactie het beste bronbestand uploaden dat ze heeft en maakt Mave de benodigde versies. Ze hoeven niet langer voor elke toepassing na te denken over resolutie, codec of bitrate. Dat haalt een hele categorie supportwerk bij het developmentteam weg en geeft redacteuren meer vrijheid.

Digitale soevereiniteit was belangrijk, maar waren er nog andere redenen om voor Mave te kiezen?

Het was een belangrijke factor, vooral omdat De Correspondent breder werkt aan het verminderen van de afhankelijkheid van grote Amerikaanse technologiebedrijven.

Maar ontwikkelgemak was ook belangrijk. Ik was enthousiast over de componenten, omdat ik een clip of player kon gebruiken waarin veel van het benodigde gedrag al aanwezig was. We hebben zelf nog steeds behoorlijk veel gebouwd, maar boven op een videoprovider van een lager niveau hadden we nog meer moeten bouwen.

We wilden bovendien snel een bèta lanceren. We hadden een goede player nodig en Mave had die al.

Dat betekent niet dat er geen zorgen waren. Mave is een relatief klein bedrijf en het prijsmodel is niet noodzakelijk ideaal voor ieder onderdeel van een permanent journalistiek archief. We hebben die risico’s besproken en geaccepteerd.

Het hielp dat we wisten dat de video’s van ons blijven en dat we toegang hebben tot de originele bestanden. Als een provider verdwijnt of van koers verandert, willen we niet dat ons hele archief daarmee verdwijnt.

Betekent dit dat De Correspondent YouTube of sociale media niet meer nodig heeft?

Niet helemaal.

YouTube en andere platforms blijven nuttige sociale kanalen. Ze bieden vindbaarheid, reacties en toegang tot een publiek dat De Correspondent nog niet kent.

Het verschil is dat we niet langer willen dat de YouTube-embed de standaardplayer op onze eigen website is. Op ons platform voegt die voor leden weinig toe, terwijl er wel een extern platform in hun kijkervaring wordt geïntroduceerd.

Dat brengt een afweging met zich mee: weergaven in onze eigen player tellen niet mee voor het aanbevelingsalgoritme van YouTube. Maar het betekent ook dat onze journalistiek beschikbaar blijft, ongeacht wat een algoritme besluit aan te bevelen of wat een platform besluit te verwijderen.

Hoe waren de reacties?

We hebben via verschillende kanalen veel positieve reacties ontvangen. Sommige leden namen zonder directe aanleiding contact op met ons ledenteam, alleen om ons te bedanken.

Het hielp ook dat video voor ons een nieuw terrein was. In plaats van een diep verankerd bestaand systeem te migreren, konden we direct bouwen in de richting waarin we al wilden bewegen.

Er valt nog meer te ontwikkelen, maar we hebben al een belangrijke stap gezet.

Digitale soevereiniteit is een technische beslissing

Wat ik sterk vind aan de implementatie van De Correspondent, is dat digitale soevereiniteit niet als een absoluut ideaal of een slogan wordt gepresenteerd.

Het team publiceert nog steeds op sociale media. Het maakte pragmatische keuzes rond de CMS-workflow. Sommige risico’s werden geaccepteerd en andere niet. Waar mogelijk gebruikte het team standaardcomponenten en waar het product daarom vroeg, bouwde het eigen interfaces.

Zo ziet technologische onafhankelijkheid er in de praktijk meestal uit: niet van de ene op de andere dag alles loskoppelen, maar bepalen welke delen van je infrastructuur onder je eigen controle moeten blijven en daar vervolgens naar bouwen.